Akşamın doruk noktasına çıktığım zamanlar olur odamda. This Empty Flow'un beni alıp götürdüğü dünyalara dalmışımdır. Halvetimin tarifi ve izahı yoktur o anlarda. Neden yaptığımın, daha doğrusu neden hiç birşey yapmadığımın.. Ve işte bu anlarda yani tam Empty Flow'un tınılarına odaklanmışken bir ses parçalar sesliliği, bir çok seslilik durumu..

-Kalk biraz ders çalış ulan.

ses yoktur bu iki ses dışında. Siktir çekilmiş hayatlara özgüdür aslında bu durum. Bir siktir çekenin sesi birde müziğin sesi. Düet mi yapsalar diye düşünürken sesin sahibi bu düşüncemi kendini takmadığım yönünde algılamış olacak ki sesi daha gürleşek ve küfürleri ağzından fırlayarak üstüme yakınlaşırken görür masanın üstünde ki bildiriyi. Ses birde o bildiriler ve afişler için yükselmeye başlar. Bu sırada This Empty Flow'dan Flunk'a ya da renk değiştirip Farid Farjad'a geçilmiştir, kimi zaman Led Zeppelin olduğuda duyulmuştur. Herneyse bu bildiri ve afişlerde yazılanlar ve çizilen yıldız hoşuna gitmemiş olacak ki ses birde o afişlere ve o afişi taşıyanlara küfreder. Benden çok küfrediyor. Herneyse mevzu bu sırada farklı gelişir aslında, işin rengi değişir. Fakat ben yine aldırmadan müziğe yoğunlaşırım. Aslında bende onunla birlikte küfür etmek isterdim. Fakat ettiğimiz küfürlerin yönleri farklı olduğu için küfürsel bir düet yapamıyoruz sesle. Herneyse söve söve ha birde kapıyı çarparak çıkar odadan.

Neye, kime, niçin siktir çektiğinin yanıtları ona göre basittir. Fakat bende ki boyutu sesle biraz farklıdır. Tipik ''beni kimse anlamıyor'' sendromlarından ziyade işin iç yüzü biraz karışık. Herneyse,

ağlayarak geldiğimiz bu dünyadan,
gün gelir,
siktir edilerek gideriz algılamada sorun çıktığı an..