Bir yalnızlık şiiri yazmak istiyorum şu sıralar. Üstad haklıydın; ''insan yalnız bir varlıktır'' demekle.. Fakat tüm bunları bilerek ve birazda isteyerek belkide, yeniden ve sürekli katlanmak.. Bu delilik ancak insana özgü olabilirdi zaten.. Şimdi bir sone ile mi anlatayım derdimi? Yoksa yalnızlığım kadar uçsuz bucaksız bir serbestliklemi. Özgür ve serbest fakat yalnız.. Üşüyorum üstad, hele birde uyumaya yüz tutmuş saatlerinde sana yönelmiş bir tebessüm yok ise, iliklerine kadar hissedersin havada ki anlamsız soğukluğu..

Mehtab kadar narin bir türkü tutturmuş,
kör saatlerinde bir gece vardiyasının.
yalnızlığını düşünüyor bir yandan ve nasırlaşmış parmaklarıyla
çalışıyor, çalışıyor ki aklı yalnızlık oyunlarına dalmasın
oynamadan düşlesin yalnızca ve çalışsın.

insan, yalnızlığı kadar etraflıdır..